အမွန္က ဒီအေၾကာင္းကုိ ရြာကျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေရးဖုိ႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တယ္..။ ဒါေပမယ့္ .. ေရွ႔က ေရးလက္စ အေၾကာင္းအရာ လက္စမသတ္ႏုိင္တာနဲ႔ ေနာက္ဆုတ္ရင္း အခုမွပဲ စျဖစ္ေတာ့တယ္..။ ဘေလာ့ဂ္ကုိ စာတစ္အုပ္လုိ အစဥ္လုိက္ ေရးတာဆုိေတာ့ ေရွ႔ကမျပီးဘဲ ေနာက္ေခါင္းစဥ္တစ္ခု ထပ္တင္ထပ္ေရးဖုိ႔ ခက္ေနခဲ့ရတယ္..။

ဒီၾကားထဲ အလုပ္ကိစၥတဖက္နဲ႔ အခ်ိန္ဆင္းရဲ ေနလုိ႔ ပုိေနာက္က်သြားခဲ့တယ္..။ အလွဴရွင္ ကုိကုိမမ ႏွင့္ တကြ ဘေလာ့ဂ္ၾကြလာ ေဆြသဟာ တုိ႔ အႏွီကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ခြင့္လႊတ္ေတာ္ မူၾကပါကုန္..။ ေရႊစိတ္ေတာ္ မညိဳၾကပါႏွင့္..။

ခ်စ္ခင္စြာ
နဗန

34.1 ရြာျပန္နိဒါန္း (သုိ႔ ) မဒမ္ႏွင့္ ဂ်ီေတာ့ ေျပာၾကျခင္း

ဘေလာ့ဂ္ကေနတဆင့္ ဆမိတ္ခုံရြာက ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ လွဴဒါန္းတာေတြကုိ ၾကဳံရင္ၾကဳံသလုိ မဒမ့္ကုိ ေျပာျပမိတယ္..။ အလွဴေငြ ဘယ္ေရြ႔ဘယ္မွ် ရေနျပီဆုိေတာ့ မဒမ္ကေတာင္ မ်က္လုံးျပဴးမ်က္ဆန္ျပဴး နဲ႔ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ရသလားတဲ့..။ ခမ်ာ အံ့ၾသေနေသးတယ္..။

ေနာက္.. အဲဒီကိစၥနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ရြာျပန္မယ္ စီစဥ္ေတာ့ မဒမ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဂ်ီေတာ့ ေျပာရေတာ့တယ္..။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တအိမ္တည္း ေနၾကျပီး ဘယ္ကေန ဂ်ီေတာ့ ၾကတာလဲ လုိ႔ ထင္မေနၾကနဲ႔အုံး..။ မဒမ္က သူပါ .. ရြာလုိက္ခ်င္တယ္ဆုိျပီး တဂ်ီဂ်ီနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ talk ေနေတာ့တာကုိ ေျပာတာ..။

ျပန္မွာကလည္း ကုိယ့္ကားနဲ႔ကုိ ဆုိေတာ့ မဒမ္က လုိက္ခ်င္ရွာတယ္..။ (ကုိယ့္ကားဆုိလုိ႔ အထင္ေတြၾကီးမသြားၾကပါနဲ႔အုံး..လက္ရွိအလုပ္မွာ ကြ်န္ေတာ္စီးဖုိ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ၀ယ္ေပးထားတဲ့ ကားပါ)

မဒမ့္ကုိ ေခၚခ်င္ေပမယ့္ သားနဲ႔သမီးက ေက်ာင္းတဖက္နဲ႔ ဆုိေတာ့ မျဖစ္ျပန္ဘူး..။ ကေလးေတြ ထားခဲ့ရေအာင္ကလည္း အဆင္ကမေျပ..။ ရြာက ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့ လူၾကီးတခ်ိဳ႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔ကလည္း လမ္းၾကဳံလုိက္ၾကအုံးမယ္ဆုိေတာ့ မဒမ္ ဂ်ီေတာ့ ေတာ့တာကုိ အတင္းေခ်ာ့ေမာေျပာဆုိ sign out လုပ္လုိက္ရတယ္..။ (တအိမ္တည္းဆုိေတာ့ invisible mode နဲ႔ ထြက္ေျပးလုိ႔လဲ မရဘူးေလ )

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ကြ်န္ေတာ္တက္ခဲ့ရတဲ့ ရြာေက်ာင္းကလည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ ေရႊရတုပဲြ လုပ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနေတာ့ .. ပဲြျဖစ္ေျမာက္ေရး ရန္ကုန္ေကာ္မတီေတြ ရြာျပန္ ညွိဳႏႈိင္းစည္းေ၀းပဲြ လုပ္ဖုိ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကားက အခြင့္သင့္သြားခဲ့တယ္..။

ကားက ဗင္ကား ဆုိေတာ့ လူအမ်ားၾကီးေတာ့ ဘယ္ႏုိင္မလဲ..။ ကြ်န္ေတာ္အပါ.. စုစုေပါင္း ေလးေယာက္.. ရန္ကုန္ကေန ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္ ထြက္ၾကမယ္ လုိ႔ စီစဥ္လုိက္တယ္..။ ႏုိ၀င္ဘာ (၆) ရက္.. ၾကာသပေတး ေန႔ ေပါ့..။ ညတစ္ညလုံး ေမာင္းမယ္..။ မိတၳီလာေရာက္မွ ျမင္းျခံလမ္းခဲြကတဆင့္ ရြာသြားၾကမယ္..။ ကားေမာင္းတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ ရြာသားတစ္ေယာက္နဲ႔ တလွည္႔စီ ေပါ့..။

သြားမယ့္ေန႔မွာ ရုံးကေန ခပ္ေစာေစာျပန္ခဲ့ျပီး အိမ္မွာ အ၀တ္အစားေရြး အိပ္ျပင္တယ္..။ တညလုံးကားေမာင္းရမွာဆုိေတာ့ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ျဖစ္သြားေအာင္ ေရပါခ်ိဳးလုိက္တယ္..။ သားနဲ႔သမီးကုိ ရြာျပန္မယ့္အေၾကာင္း အသိေပးတယ္..။ အိမ္စာေတြ မွန္မွန္လုပ္ဖုိ႔ သူတုိ႔အေမစကား နားေထာင္ဖုိ႔ ေျပာရင္းေပါ့..။ ေနာက္.. သူတုိ႔ကုိ ႏႈတ္ဆက္စကား ေပြ႔ဖက္ ဆုိျပီး အထုပ္ဆဲြ ထြက္ေတာ့ မဒမ္က အိမ္အေပါက္အထိ လုိက္လာတယ္..။

မလုိက္ရလုိ႔ စိတ္ေကာက္ျပီး ဆူေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကုိ ႏႈတ္ဆက္အနမ္း ေတာင္းသလုိလုိ အထင္နဲ႔ အာဘြားလုပ္ေတာ့ မဒမ္က ေရွာင္ထြက္ျပီး “ ကားကုိ ဂရုစုိက္ေမာင္း ” တဲ့..။

ကဲ.. ရြာအျပန္ခရီး စျပီေပါ့..။

34.2 ငယ္ဘ၀ ညမ်ားရဲ႔ေကာင္းကင္

စီစဥ္တုံးက ညေနေျခာက္နာရီခဲြေလာက္ ရန္ကုန္က ထြက္မယ္..။ ရန္ကုန္ ေနျပည္ေတာ္ အျမန္လမ္းကေန ေမာင္းသြားရင္ ပ်ဥ္းမနားကုိ ေလးနာရီခဲြေလာက္ပဲ ေမာင္းရမယ္..။ ပ်ဥ္းမနားမိတၴီလာ လြန္ေရာကြ်ံေရာၾကာသုံးနာရီ ဆုိေတာ့ ျမင္းျခံကုိ မနက္လင္းအားၾကီး ေရာက္ျပီ..။ ျမင္းျခံမိတၳီလာက ၅၆ မုိင္ပဲ ရွိတာကုိး..။ ျမင္းျခံကေန ရြာေရာက္ဖုိ႔က ကတၱရာလမ္း မုိင္ ၂၀ နဲ႔ ေျမလမ္း ၈ မုိင္ ထပ္ေမာင္းရုံပဲ..။ ေအးေအးေဆးေဆး နားနားေနေန ေမာင္းရင္ေတာင္ ရြာနဲ႔ ရန္ကုန္ ဆယ့္ငါးနာရီ ေလာက္ပဲ ၾကာမွာဆုိေတာ့ ရြာကုိ ေနာက္အက်ဆုံး ေနာက္တေန႔မနက္ ဆယ္နာရီ ဆယ့္တစ္နာရီအေရာက္ မွန္းထားလုိက္တယ္..။

ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္က စထြက္ကတည္းက နဂုိရ္စီစဥ္ထားတဲ့အတုိင္း ေျခာက္နာရီခဲြ မထြက္ႏုိင္ဘဲ ရွစ္နာရီခဲြေလာက္မွ ထြက္ျဖစ္ေတာ့တယ္..။ ဟုိလူ႔၀င္ေခၚ ဒီလူ႔၀င္ေခၚ ၾကာတာရယ္.. ေနျပည္ေတာ္ အျမန္လမ္းမွာ ဘာ စားေသာက္ဆုိင္မွ မရွိဘူးဆုိတာနဲ႔ မထြက္ခင္ ၀ါးတီးေပးလုိက္ၾကတာနဲ႔ ေနာက္က်သြားခဲ့ရတယ္..။ အျမန္လမ္းဆုိတာ ရန္ကုန္နဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ပ်ဥ္းမနားကုိ ပဲခူးရုိးမထဲကေန ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီးပဲ..။ အခုထိေတာ့ တရား၀င္မဖြင့္ေသးပါဘူး..။ ဌာနဆုိင္ရာ ကားတခ်ိဳ႔နဲ႔ ကားငယ္ေလးေတြေလာက္သာ ေမးျမန္းစစ္ေဆးျပီး ေမာင္းခြင့္ေပးထားေသးတယ္..။

ခရီးသည္တင္ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြနဲ႔ ကုန္ကားေတြကေတာ့ လမ္းေဟာင္းအတုိင္း လွည္းကူး၊ပဲခူး၊ေညာင္ေလးပင္ လမ္းကေန ေမာင္းေနရဆဲပဲ..။ အဲဒီလမ္းကသာ ေမာင္းရမယ္ဆုိလုိ႔ကေတာ့ ပ်ဥ္းမနားရန္ကုန္ ဆယ္နာရီေလာက္ ေမာင္းရမလားပဲ..။ အျမန္လမ္းကေတာ့ လမ္းအသစ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကြန္ကရစ္လမ္းဆုိေတာ့ ရန္ကုန္ပ်ဥ္းမနား ေလးနာရီသာသာဆုိ ေရာက္ျပီ..။ တုိက္ၾကီးအလြန္ Toll Gate အေက်ာ္နားကေန အျမန္လမ္း စတယ္..။ လွည္းကူးအထိေတာင္ မေရာက္ေတာ့ဘူး..။

လမ္းကေတာ့ ျဖဴးလုိ႔..။ တနာရီ မုိင္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ အသာေလး ေမာင္းလုိ႔ရတဲ့ လမ္းပဲ..။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အဲဒီလမ္း အ၀င္၀ ေရာက္ေတာ့ ကုိးနာရီေလာက္ ရွိျပီ..။ အ၀င္ဂိတ္က လုိအပ္သလုိ ေမးျမန္းတာကုိ ေျဖျပီးတာနဲ႔ ကြန္ကရစ္လမ္းျဖဴျဖဴအတုိင္း ေမာင္း၀င္လာခဲ့ၾကတယ္..။ လမ္းမီးမရွိ.. လမ္းေဘးရြာမျမင္.. ျမိဳ႔မနီး.. တကယ့္ေတာထဲေတာင္ထဲက လမ္းပါပဲ..။ ေခါင္ခ်က္ကေတာ့ မ်က္စိတဆုံး ဘယ္ၾကည္႔ၾကည္႔ မီးေရာင္ေတာင္ မျမင္ရဘူူး..။ လက္စမသတ္ရေသးတဲ့ လမ္းဆုိေတာ့ လမ္းေဘးအႏၲရာယ္ သတိေပး ဆုိင္းဘုတ္ဆုိတာလည္း ေ၀လာေ၀း..။

အေတာ့္ကုိ သတိထားေမာင္းရတဲ့ လမ္းေပါ့..။ သြားေနက် လာေနက် မဟုတ္တဲ့လမ္းျဖစ္တာရယ္.. လမ္းကေကာင္းလြန္းေတာ့ ကီလုိကုိးဆယ္တစ္ရာ ေမာင္းေနတာရယ္.. ညျဖစ္တာရယ္ ေၾကာင့္.. ကြ်န္ေတာ့္မွာ တကုိယ္လုံး ျပဴးျပဲျပီး မ်က္စိကုိဖြင့္ နားကုိစြင့္ ေမာင္းရတယ္..။ ေမာင္းလုိ႔ေတာ့ အေကာင္းသား..။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာင္းလာလုိ႔ မုိင္တစ္ရာ့ငါးဆယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ကားက လူးသလုိလုိ ျဖစ္လာတာနဲ႔ ခဏရပ္လုိက္ရတယ္..။ ေအာက္ဆင္းၾကည္႔ေတာ့ ေနာက္ ညာဘက္ဘီးက ျပားလုလု ျဖစ္ေနျပီ..။ ပါလာတဲ့ စပယ္ယာဘီးနဲ႔ ျဖဳတ္တပ္ လဲလွယ္ရင္း နားလက္စနဲ႔ အဲဒီနားမွာ.. ခဏတျဖဳတ္ နားၾကတယ္..။

ကားေမာင္းေနတုံးက မသိသာေပမယ့္ အျပင္မွာ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္နဲ႔ နည္းနည္းေအးသလုိ ခံစားရတယ္..။ လဆန္းရက္ဆုိေပမယ့္ လ ကုိ မျမင္ရဘဲ.. ၾကယ္စုံတဲ့ ေကာင္းကင္က ပိန္းပိတ္မေမွာင္ေအာင္ သူ႔အလင္းနဲ႔ အုပ္မုိးထြန္းညွိထားတယ္..။ အဲဒီအလင္းနဲ႔႔ပဲ လမ္းေဘး၀ဲယာ ေတာအုပ္အုပ္ ေတာင္မုိ႔မုိ႔.. ၀ုိးတ၀ါးျမင္ေနရတယ္..။ လက္က နာရီကုိၾကည္႔ေတာ့ ညဆယ့္တစ္နာရီခဲြျပီ..။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လုိ႔..။ အေအးဓါတ္ပါတဲ့ ေလကုိ အားရပါးရ ရွဳရွိဳက္ရင္း ေကာင္းကင္ကုိ အမွတ္မထင္ ေမာ့ၾကည္႔မိတယ္..။ လွ လုိက္တာ..။ ဒီလုိ ၾကယ္စုံတဲ့ ညေတြ ငါထိေတြ႔ခြင့္မရခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီပဲလုိ႔ အလန္႔တၾကား ေတြးမိတယ္..။

ငယ္ဘ၀.. ညမ်ားရဲ႔ ေကာင္းကင္က အလိုလို ေခါင္းထဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္..။ ညီအကုိတေတြ အိမ္ေရွ႔တလင္းမွာ “ ဟုိဟာက ေမာင္ရင္ဆုိင္ထမ္း.. ဒီဟာက ေဖ်ာက္ဆိပ္ ” နဲ႔ အေတာ္ညဥ္႔နက္သည္အထိ ၾကယ္ၾကည္႔ရင္း ကစားခဲ့ၾကတဲ့ ပုံရိပ္တခ်ိဳ႔ အေတြးထင္လာခဲ့တယ္..။ ကစားရင္း ျငင္းၾကခုန္ၾက စိတ္ေကာက္ၾကတာေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္..။ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီေန႔ညမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြကုိ တအားလြမ္းေန မိခဲ့တယ္..။

ခရီးဆက္ဖုိ႔ ကားထဲျပန္၀င္ စတီယာရင္္ ကုိင္သည္႔အထိ အလြမ္းက မေျပခ်င္ဘူး..။

အဲသလုိနဲ႔ဆက္ေမာင္းလာတာ.. ပ်ဥ္းမနားေရာက္ေတာ့ မနက္ တစ္နာရီ..။ အညာေျမ တ၀က္နင္းမိျပီ ေပါ့..။