49.1 က်မကုိ ခ်စ္ရင္တဲ့.. အ့ံေရာ

ဘေလာ့ဂ္ကုိ မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာပါပေကာ..။ အဓိကကေတာ့.. မအားေနတာရယ္.. အင္တာနက္နဲ႔ အလွမ္းေ၀း ေနတာရယ္ေၾကာင့္ မေရးျဖစ္တာပဲ..။ ဒီၾကားထဲ က်န္းမာေရးကလည္း.. နည္းနည္း ေလး ယုိယြင္းခ်င္လာတယ္..။ ယြင္းျပီေပါ့..။ အသက္ကလည္း.. ေလးဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ..။ အေနအထုိင္အစားအေသာက္ကလည္း.. မဆင္မျခင္ အရင္အတုိင္း ကုိး..။

အရက္ဆုိတာကလည္း.. ဘယ္ကေနဘယ္လုိ.. ေရွာင္ရမွန္းကုိ မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္..။ ေပါင္းေနသင္းေနတာကလည္း.. ပုလင္းတူဗူးဆုိ႔ေတြ..။ ထြက္လုိက္ရတဲ့ ခရီးဆုိတာကလည္း.. အိမ္မွာ ေနရတယ္ကုိ မရွိဘူး..။ ၾကာလာေတာ့.. ဟုုိနားက နာသလုိလုိ- ဒီနားကနာသလုိလုိနဲ႔- ေမာ္ေတာ္ကားစကားနဲ႔ ေျပာရရင္.. အင္ဂ်င္ကက်ေနျပီ..။

မဒမ္ကေတာ့.. တဖြဖြေျပာရွာတယ္..။ ေဆးေလးဘာေလး စစ္ပါလားတဲ့..။ စစ္မေနခ်င္ပါဘူးေအ.. ေရာဂါသိရေတာ့လည္း ကုႏုိင္တာလုိက္လုိ႔.. လုိ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ ျပန္ေျပာမိတယ္..။ အဲသလုိနဲ႔.. ေနခဲ့တာ.. ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ ရွိခဲ့ျပီ..။ ျပီးခဲ့တဲ့ သုံးေလးလေလာက္ကေတာ့.. ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္သလုိလုိရွိတာနဲ႔ ဆရာ၀န္သြားျပျဖစ္တယ္..။

စစ္လုိက္ရတဲ့ ေဆး..။ ကုိးဆယ့္ေျခာက္ပါးလုံး ကုန္ေရာ..။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေျဖထြက္တယ္..။ အသည္းေရာင္ေနတယ္..။ ကုိလက္စေရာမ်ားေနတယ္..။ LDL က ရွိသင့္တာထက္ သုံးဆေလာက္ျဖစ္ေနသတဲ့..။ ဆရာ၀န္က ေျပာရွာတယ္..။ ခင္ဗ်ားကုိ နဂုိရ္က.. တစ္ေန႔ ေလးပက္ေလာက္ေတာ့ ေသာက္ခြင့္ေပးမလုိ႔ တဲ့..။ အခု ေဆးစစ္ခ်က္ထြက္လာေတာ့.. လုံး၀ေသာက္လုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးတဲ့..။

အနည္းဆုံး ေဆးသုံးလေလာက္ စြဲေသာက္ျပီး.. အေျခအေနေကာင္းမွ ျပန္ေသာက္ပါ လုိ႔ မွာတယ္..။ ဒါေပမယ့္.. သုိ႔ေသာ္.. ဘယ္လုိေျပာရမလဲ.. ခက္သားကလားကုိး.. ဆရာ၀န္မွာတမ္း အသာေဘးခ်ျပီး.. ရံဖန္ရံခါေတာ့လည္း.. ေသာက္ေနမိတာပဲ..။ အရင္ေလာက္ေတာ့.. မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး..။

ဆရာ၀န္ခ်ိန္းတဲ့ follow up မၾကာခင္က သြားျပျဖစ္္တယ္..။

ခင္ဗ်ားၾကည္႔ရတာ.. ေကာင္းလာသလုိပဲလုိ႔ ဆရာ၀၀န္က ေျပာတယ္..။ ေအာ္-အင္း-ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေပါ့..။ ဆရာ၀န္က ထုံးစံအတုိင္း.. ဟုိစမ္းဒီစမ္းလုပ္ျပီး.. ေနာက္တစ္ၾကိမ္ follow up အတြက္ ရက္ခ်ိန္းေပးတယ္..။ လာမယ့္ July လ.. 19 ရက္ေန႔ တစ္ေခါက္ျပန္ျပပါတဲ့..။ ဆယ့္ကုိး ဂ်ဳလုိင္ေပါ့..။

သူ႔ရက္ခ်ိန္း ၾကားေတာ့.. ဘာရယ္မဟုတ္ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္.. သူ႔ရည္းစားဆီက အေျဖေတာင္းတာ.. သြား သတိရမိတယ္..။ ေကာင္မေလးကုိ proposed လုပ္ျပီး.. အေျဖေတာင္းေတာ့.. ေကာင္မေလးက.. စဥ္းစားအုံးမယ္.. တစ္လျပည္႔တဲ့ေန႔ အေျဖေပးမယ္လုိ႔ ေျပာလႊတ္လိုက္တယ္..။ သူ proposed လုပ္တဲ့ ရက္က.. ဇြန္လဆယ့္ကုိးရက္ေန႔..။

ဆုိေတာ့.. သူ႔ကုိ အေျဖေပးမယ့္ေန႕က.. ဂ်ဳလုိင္ဆယ့္ကုိး ျဖစ္ေနတယ္..။ သူကေတာ့ မသိရွာပါဘူး..။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုေနတဲ့ တုိက္ခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့.. အဲဒီအေၾကာင္း သူေဖာက္သည္ခ်တယ္..။ အဲဒီမွာ.. ငလုံး ဆုိတဲ့ေကာင္က.. ဟ-မင္းကုိ အေျဖေပးမယ့္ရက္က.. ဆယ့္ကုိးဂ်ဳလုိင္ျဖစ္ေနတယ္..။ အဲဒီေန႔က အာဇာနည္ေန႔ကြ..။ တုိ႔ တတုိင္းျပည္လုံး ၀မ္းနည္းရတဲ့ေန႔..။ မင္းလည္း အေျခအေနေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထေျပာတယ္..။

အဲဒီက်မွ.. သေကာင့္သားလည္း.. ေကာင္မေလးဆီ တစ္ေခါက္ျပန္သြားျပီး.. အေျဖကုိ.. တစ္ရက္ေစာျပီး ေပးခ်င္ေပးပါ..။ ဒါမွ မဟုတ္.. တစ္ရက္ေနာက္က်ျပီး ေပးခ်င္ေပးပါလုိ႔ .. ေတာင္းဆုိတယ္..။ ေကာင္မေလးက.. တစ္ရက္ေနာက္ဆုတ္ျပီး ဂ်ဳလုိင္ႏွစ္ဆယ္ရက္ေန႔ အေျဖေပးမယ္လုိ႔ သေဘာတူလုိက္တယ္..။

အဲဒီရက္ေရာက္ေတာ့.. သေကာင့္သား အေစာၾကီး အခန္းကေန ထြက္သြားတယ္..။ ျပန္လာေတာ့ မ်က္ႏွာက မသာမယာနဲ႔..။ ဘာျဖစ္လာတာလဲ- အဆင္မေျပခဲ့ဘူးလားလုိ႔ အားလုံးက ၀ုိင္းေမးေတာ့.. တစ္၀က္ေျပ-တစ္၀က္မေျပ လုိ႔ မပြင့္တပြင့္ နဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္..။

မခ်စ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာလႊတ္လုိက္လုိ႔လား ဆုိျပန္ေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးတဲ့..။ ဒါျဖင့္ရင္.. ေနာက္ထပ္ ရက္ခ်ိန္းထပ္ေပးလုိ႔လား ဆုိျပန္ေတာ့လည္း.. မဟုတ္ဘူးတဲ့..။ ဒါဆုိရင္ -မင္းဟာက ဘာလဲကြာ လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက.. စိတ္မရွည္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ေမးေတာ့မွ.. ေကာင္မေလးက.. အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေတာင္းဆုိလုိက္လုိ႔ေဟ့ လုိ႔.. သေကာင့္သားက ေျပာတယ္..။

အင္း ေျပာစမ္းပါအုံး.. သူက ဘာေတြေတာင္းဆုိလုိက္လုိ႔လဲ.. လင္းစမ္းပါအုံး ဆုိေတာ့.. သေကာင့္သားက.. ေျပာရခက္ေနတယ္..။ သက္ျပင္းကုိ အတဲြလုိက္ခ်- အခန္းမ်က္ႏွာက်က္ကုိ အေၾကာင္းမဲ့အၾကာၾကီးေမာ့ၾကည္႔- ေနာက္ေတာ့မွ အသက္၀ေအာင္ ရွဳျပီး အခုလုိေျပာတယ္..။

"ေကာင္မေလးက သူ႔ကုိ ၾကိဳက္ရင္ အရက္ျဖတ္္ရမယ္" တဲ့..။

ဟ-ဒါမ်ား.. ျဖတ္မယ္ေျပာလုိက္ေပါ့..။ ညားျပီးမွ ျပန္ေသာက္-အဲဒီအခ်ိန္က် သူလည္း ဘာတတ္ႏုိင္တာမွတ္လုိ႔ - ဆုိျပီး ငလုံးက ထေျပာတယ္..။ က်န္တဲ့လူေတြကလည္း.. ဟုတ္သားပဲ-အဲဒါမ်ားကြာ ေပးလုိက္ ကတိ၊ ဆုိျပီး ၀ုိင္းေျပာၾကတယ္..။

ေအး.. ငါကုိယ္တုိင္လည္း.. အဲဒီအခ်က္ေတာ့.. လုိက္ေလ်ာႏုိင္ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္..ေနာက္တစ္ခ်က္ ရွိေသးတယ္..။ အဲဒါက သေဘာတူဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္ကြ ဆုိျပီး.. " သက္ျပင္းေတြ အတဲြလုိက္ခ်- မ်က္ႏွာက်က္ေမာ့ၾကည္႔ " လုပ္ေနျပန္တယ္..။

ဟ- ဘာကတိမုိ႔လုိ႔လဲ လုိ႔ အားလုံးက ၀ုိင္းေမးၾကတယ္..။ သူေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျဖဘူး..။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက.. လုပ္ပါ.. ငါတုိ႔လည္း ၀ုိင္းစဥ္းစားေပးလုိ႔ရတာေပါ့..။ ႏုိ႔မုိ႔ရင္ မင္းဇာတ္လမ္းက.. လိပ္ခဲတင္းတင္းျဖစ္ေနမွာ.. ဆုိျပီး မရမက အတင္း အစ္ေအာက္ေတာ့မွ..

" သူ႔ကုိ ခ်စ္ရင္ ငါ့ သြားေခါ ကုိ ျပင္ေပး ရမယ္ တဲ့ ကြာ " တဲ့..။ အေျဖက ထြက္လာတယ္..။

မိန္းမမ်ား ေတာင္းဆုိစရာ ရွားလုိ႔..။ အဲဒီသေကာင့္သားကလည္း သြားက ေတာ္ေတာ္ေလး ေခါရွာတယ္..။ ေမြးရာပါ ေခါ တာ။ အဲဒါၾကီး သြားျပဳျပင္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ..။ အဲဒါက.. သူ႔ရဲ႔ trade mark ..ပဲ..။ ငယ္တုံးက.. ျပင္ခုိင္းရင္လည္း ေတာ္ေသး။ တသက္လုံး ေခါ လာတဲ့ သြား.. ခ်စ္သူအလုိက်ေအာင္.. ရုိက္ခ်ိဳးျပဳျပင္လုိက္ဖုိ႔ ဆုိတာ လြယ္တာမွတ္လုိ႔..။

ေဟ့ အဲဒါေတာ့.. အဲဒီေကာင္မ လြန္တယ္။ မၾကိဳက္ရင္လည္း ေနပေစ..။ မင္း trade mark ေတာ့ အပ်က္မခံနဲ႔..။ ဆုိျပီး တခ်ိန္လုံးျငိမ္ေနတဲ့ ကေလးသား သန္း၀င္းနုိင္္က မွတ္ခ်က္၀င္ေပးတယ္..။

အခုေတာ့လည္း.. အဲဒီ သြားေခါ လက္ေမာင္းကုိ ကႏြဲ႔ကယ်ခ်ိတ္ျပီး.. ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ မိသားစုလုိက္ ၾကြခ်ီလာတာ.. ဟုိးတစ္ရက္က.. မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုမွာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္..။

သြားက အရင္ထက္ေတာင္ ပုိေခါ လာ သလုိပဲ..။ အဲဒီေန႔က..။

48.1 ေျမဇာျမက္တုိ႔ျဖင့္ ယက္လုပ္ထားေသာ သပြတ္အူတုိ႔အေၾကာင္း

၁၉၉၆ မွာ ေက်ာင္းျပီးတယ္..။ ေက်ာင္းျပီးလုိ႔ သိပ္မၾကာခင္ပဲ.. လွိဳင္သာယာ စက္မႈဇုံမွာ အလုပ္ရတယ္..။ အဲဒီကစလုိ႔ လွိဳင္သာယာေျမက မခြါႏုိင္ေတာ့တာ.. အခုဆုိ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ရွိခဲ့ျပီ...။ အဲဒီႏွစ္ကာလေတြမွာ ေနထြက္က ေန၀င္၊ ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနတဲ့ ဘ၀ပုံဟန္ေတြၾကား ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း ဟုိတြန္းဒီတုိက္နဲ႔ ေရြ႔ေရြ႔ေမ်ာပါ ခဲ့ရတယ္...။

ေလာကဓံသံပါတ္တင္းထားတဲ့ အနာဂါတ္မဲ့ နရီစီးခ်က္ေတြကုိလည္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ၾကားေယာင္ခဲ့ရတယ္..။

မထိခလုတ္၊ ထိခလုတ္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျငိၾကတာေတြ၊ ဆတ္ဆတ္ထိမခံ ေရႊပန္းကန္ ျဖစ္ၾကတာေတြ၊ ၀ိေဒဟရာဇ္ပုတ္သင္လုိ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ မာန္မာန နဲ႔ ထလက္ခေမာင္း ခတ္ၾကတာေတြ၊ မထူးေတာ့တဲ့ ဘ၀ေတြမုိ႔ မထူးဇာတ္ခင္းၾကတာေတြ၊ ထိရွလြယ္သေလာက္ ေမ့ေပ်ာက္လြယ္တာေတြ၊ အမိေသာ္လည္း သားေတာ္ခဲ တာေတြ စတဲ့ ဒိတ္လြန္လူ႔က်င့္၀တ္ေတြကလည္း ကုိယ့္မ်က္စိေအာက္မွာပဲ မျမင္ခ်င္တဆုံး ရွိခဲ့တယ္..။

တကယ္ေတာ့ လူ႔ေလာကဟာ.. ျမစ္လယ္မွာ ေမ်ာေနတဲ့ ပုရြက္ဆိတ္အုံလုိ- ေရေပၚက ပုရြက္ဆိတ္တခ်ိဳ႔ ရွင္သန္ဖုိ႔အတြက္.. ေရေအာက္မွာ ပုရြက္ဆိတ္ေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမက ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ အနစ္မြန္းခံေနၾကရတာမ်ိဳးပါပဲ..။

အဲဒါဟာ.. ဘယ္ေတာ့မွမရုိးႏုိင္တဲ့ လူသားရဲ႔ ဂႏၱ၀င္ျပကြက္တစ္ခုဆုိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့.. ထိထိခုိက္ခုိက္ မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ေလး မခံစားဘဲ မတတ္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္..။

အဲဒီခံစားခ်က္ေတြ စုမိရာက ဒီစာကုိ ေမြးဖြားမိပါတယ္..။ ဒီစာဟာ.. ျမင္ေတြ႔ၾကားသိရတဲ့ ေလာကဓံရဲ႔လုပ္ရပ္ကုိ ပုတ္ခတ္တဲ့ စာမဟုတ္ပါ..။ ျမဳပ္ဇာတ္ကုိ ေပၚေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ဖဲြ႔သီထားတဲ့ စာပါ..။

48.2 ပါရာစီတေမာ- အရည္တစ္ရာဖုိး

အၾကိမ္ၾကိမ္ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အားေပးမဲတင္းျပီးလာခဲ့တယ္ဆုိေပမယ့္. တကယ္တမ္း မန္ေနဂ်ာအခန္းေရွ႔ေရာက္ေတာ့..ကုိညိဳတစ္ေယာက္ တံခါးေခါက္ဖုိ႔ လက္က မ၀ံံ့..။ ဒီေန႔မွ အလုပ္ျပန္ဆင္းတယ္- ဒီေန႔ပဲ ခြင့္ထပ္တင္ျပန္ျပီဆုိရင္.. မန္ေနဂ်ာက “ မင္း ထြက္ေတာ့ ” လုိ႔ ေျပာေတာ့မွာ သူၾကိဳသိေနတယ္..။

ဒီလထဲ သူအလုပ္ပ်က္ေပါင္း မ်ားျပီ..။ ရွိသမွ် ခြင့္ကုန္လုိ႔ လစာမဲ့ခြင့္ယူတာကုိပဲ ကုိးရက္..။ ဒီေန႔ပါ ထည္႔တြက္ရင္ ဆယ္ရက္..။ ေသခ်ာတယ္ ။ သူ႔ကုိ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ခြင့္ထပ္ေပးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး..။ မန္ေနဂ်ာကလည္း အေပါက္က ခပ္ဆုိးဆုိး..။ အထက္ဖား ေအာက္ဖိ မန္ေနဂ်ာ...။

ဘယ္အလုပ္သမားကမွ သူ႔ကုိ သိပ္ႏွစ္ျမိဳ႔လွတာေတာ့မဟုတ္ဘူး..။

ေတြးရင္း ေတြးရင္း ကုိညိဳ စိတ္ေမာလူေမာနဲ႔ မြန္းက်ပ္လာတယ္..။

ဒါေပမယ့္ ခြင့္ကလည္း မယူလုိ႔မျဖစ္..။ အေဆာင္မွာက ေနမေကာင္းတဲ့ သားေလးကတစ္ေယာက္ထဲ...။ ဖ်ားေနတာ ေလးငါးရက္ ရွိျပီ..။ ျဖစ္စ ကတည္းက လမ္းထိပ္ေဆးဆုိင္က စပ္ေပးတဲ့ ဆးတုိက္ေနတာ.. သက္သာသလုိလုိနဲ႔ အခုထိ အဖ်ားက မေပ်ာက္..။ သားက အခုမွ အခါလည္ သာသာပဲ ရွိေသးတယ္..။

ေမြးစတုံးက ပါးစုံေဖာင္းေဖာင္း မဲမဲလုံးလုံး နဲ႔ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ ေကာင္းတဲ့ေကာင္..။ အခုေတာ့.သူ႔ခမ်ာအရုိးေပၚ အေရတင္မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္နဲ႔..။

သားအေၾကာင္းေတြးမိေတာ့.. ေခြးမ မိႏဲြ႔ၾကည္ အေၾကာင္း ကုိညိဳ႔ေခါင္းထဲ ေရာက္လာျပန္တယ္..။ ကုိညိဳက အညာသား..။ စစ္ကုိင္းတုိင္း ေျမာင္ျမိဳ႔နယ္..ေသာင္ၾကီးဆုိတဲ့ ရြာက..။ ရြာမွာ ေပါက္တူးေပါက္.. လယ္စုိက္.. သူရင္းဌားလုိက္တာ စိတ္ကုန္လုိ႔ ရန္ကုန္တက္လာခဲ့တာ..။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့.. စက္မႈဇုံက သစ္အေခ်ာကုိင္စက္ရုံမွာ လုပ္ရင္း.. မိႏဲြ႔ၾကည္နဲ႔ ေတြ႔တယ္..။

မိႏြဲ႔ၾကည္က.. ေအာက္သူ..။ ဟသၤာတဖက္က...။ သူလည္း ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာရွာရင္း ရန္ကုန္ေရာက္လာခဲ့တာပဲ..။ မိႏဲြ႔ၾကည္က ကုိညိဳတုိ႔အေဆာင္နဲ႔ မ်က္ႏွာျခင္းဆုိင္ အေဆာင္မွာေနတယ္..။ အေဆာင္လုိ႔သာ ဆုိတာပါ..။ ၈ ေပပတ္လည္ ေက်ာခ်င္းကပ္ အခန္း ဆယ္ခန္းေလာက္ပါတဲ့ ထရံကာ ဓနိမုိး ၀ါးၾကမ္းခင္း တန္လ်ားပဲ..။

အခန္းခက.. တစ္လကုိ ႏွစ္ေသာင္း..။ ဒါေတာင္ ေစ်းအခ်ိဳဆုံး အေဆာင္မုိ႔လုိ႔..။ အဲဒီအခန္းကုိပဲ ေလးငါးေယာက္ စုေနၾကရတယ္..။ ၈ ေပပတ္လည္ အခန္းမွာ.. ေလးငါးေယာက္စုေနတယ္ဆုိလုိ႔လည္း မအံ့ၾသနဲ႔..။ ညအိပ္လုိ႔ ေက်ာတခင္းစာ ရရင္ သူတုိ႔ေနလုိ႔ ရတာပဲ..။

အဲသလုိမေနလုိ႔.. တစ္ေယာက္ထဲ တစ္ခန္း ငွားေနဖုိ႔ဆုိတာ ေတာ္ရုံမျဖစ္ႏုိင္ဘူး..။ ရတဲ့လခ ေလးငါးေသာင္းထဲက အေဆာင္ေၾကး ႏွစ္ေသာင္း ႏႈတ္ရင္ ဘာနဲ႔ သြားစားမလဲ..။

အခုလုိေနတာေတာင္မွ တစ္လတစ္လ အလ်င္က မီွခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး..။ ေန႔ျပန္တုိး- ရက္တုိး- လတိုးေတြနဲ႔ လုံးခ်ာလည္ လုိက္ေနၾကရတာ..။

မိႏြဲ႔ၾကည္က အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံမွာ လုပ္တယ္..။ မိႏြဲ႔ၾကည္က ျဖဴျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔နဲ႔ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳ သိပ္မဆုိးတဲ့ ရုပ္ရည္ရွိတယ္..။ သူ႔ကုိၾကိဳက္တဲ့သူလည္း သိပ္မနည္းလွဘူး..။ ကုိညိဳနဲ႔မညားခင္က မီးေသြးကားေနာက္လုိက္ ခင္ေမာင္ဆုိတဲ့ ကုလားနဲ႔ ညားဖူးတယ္..။

အဲဒီကုလားကလည္းတမ်ိဳး..။ကုလားမုိ႔ အသားမည္းရတဲ့ၾကား.. မီးေသြးကားေနာက္လုိက္တယ္..။ဒီၾကားထဲ.. လက္ဖ်ံမွာ က်ီးကန္းရုပ္ ေဆးမင္ေၾကာင္က ထုိးထားေသးတယ္..။ ဘယ္တရုပ္- ညာတရုပ္ နဲ႔ သိပ္က်က္သေရတုံးတယ္..။ မိႏြဲ႔ၾကည္.. ဘာၾကည္႔ျပီး ဒီေကာင့္ကုိ ၾကိဳက္ခဲ့သလဲ မသိ..။

မိန္းမေတြက သိပ္နားလည္ရခက္တယ္..။ အထူးသျဖင့္ မိႏြဲ႔ၾကည္..။ ကုိညိဳနဲ႔ ညားခါစက ကုိညိဳ႔ကုိ တုန္ေနေအာင္ သူခ်စ္တယ္..။ တေန႔ တေန႔ ကုိညိဳ႔မ်က္ႏွာကုိ အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔နဲ႔..။ သားေလး ေမြးလာေတာ့လည္း.. သဲသဲကုိလွဳပ္လုိ႔..။ ေဟာ အခုေတာ့လည္း.. သူခ်စ္လွပါတယ္ ဆုိတဲ့.. ကုိညိဳတုိ႔သားအဖကုိ ထားပစ္ခဲ့ျပီး ေနာက္လင္ေနာက္ ပါသြားျပန္ျပီ..။

သူကေတာ့.. ေနာက္လင္နဲ႔ အခုဆုိ ေပ်ာ္လုိ႔ေမာ္လုိ႔..။ ကုိညိဳ႔မွာသာ.. သားကတစ္ဖက္-အလုပ္ကတစ္ဖက္နဲ႔ သြက္ခ်ာပါဒ လုိက္ေနရေတာ့တယ္..။ ဒီၾကားထဲ သားက ေနမေကာင္းေတာ့ ပုိဆုိးျပီေပါ့..။ လူခဲြမရွိ- ကူညီမယ့္သူ မရွိ..။ အားလုံးလုိလုိကလည္း..ကုိယ့္အပူနဲ႔ကုိယ္-သူ႔အပူနဲ႔သူ..။ ေတာင္မင္း ေျမာက္မင္း မကယ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ေတြ..။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ခြင့္ေတြ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ယူရင္းနဲ႔ အခုလုိ.. မန္ေနဂ်ာနဲ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ဖုိ႔ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ..။ အခုေတာ့ ေပါက္တဲ့ နဖူး မထူးေတာ့ဘူး..။ လာမယ့္ေဘး ေျပးေတြ႔မယ္..။ ခြင့္ေပးရင္ေပး.. မေပးေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲ..။

နဖူးေပၚစီးက်လာတဲ့ ေဇာေခြ်းကုိ သုတ္ရင္း ကုိညိဳ ေထြေထြထူးထူး သိပ္မေတြးေတာ့ဘဲ.. အခန္းတခါးကုိ ဆဲြဖြင့္လုိက္တယ္..။ ထင္တဲ့အတုိင္း မန္ေနဂ်ာရဲ႔ က်က္သေရမရွိတဲ့ မ်က္ႏွာက ကုိညိဳ႔ကုိေတြ႔ေတာ့ ရွဳံ႔တြသြားတယ္..။

“ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အလုပ္သမားေတြ က်ဳပ္အခန္းကုိ တခါးအရင္မေခါက္ဘဲ မ၀င္ရဘူး လုိ႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား ”

ထုံးစံအတုိင္း မန္ေနဂ်ာက ေဒါသတၾကီးနဲ႔ ဆီးေဟာက္တယ္..။ ကုိညိဳ မၾကားသလုိနဲ႔ အခန္းတခါးကုိ ဒုန္းကနဲ႔ ေဆာင့္ပိတ္ပစ္လုိက္တယ္..။
ပုဆုိးကုိ တင္းတင္း တုိတုိ ျပင္၀တ္တယ္..။ မာေတာင့္ေတာင့္ ကုိယ္ဟန္နဲ႔ ေျခသံျပင္းျပင္း ေလွ်ာက္ရင္း.. မန္ေနဂ်ာစားပြဲေရွ႔က ခုံမွာ ၀င္ထုိင္လုိက္တယ္..။

အဆီျပန္ေနတဲ့ မန္ေနဂ်ာရဲ႔ မ်က္ႏွာကေတာ့.. ခရမ္းခ်ဥ္သီးပုပ္တစ္လုံးလုိ နီညိဳေရာင္ သမ္းေနျပီ..။ ျပဴးထြက္ေနတဲ့ မ်က္လုံးႏွစ္လုံးကလည္း ..မ်က္မွန္ကုိင္းေပၚကေန ပုဇြန္မ်က္လုံးလုိမ်ိဳး ေငါထြက္ေနတယ္..။ အခန္းထဲက စာေရးမတခ်ိဳ႔ကေတာ့ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြ ရပ္ျပီးကုိညိဳ႔ကုိ အံ့ၾသမင္သက္မိစြာနဲ႔ ၾကည္႔ေနၾကတယ္..။

ကုိညိဳ အေတြးထဲမွာေတာ့ အိမ္မွာက်န္ခဲ့ရွာတဲ့ သားငယ္ရဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ လင္ငယ္နဲ႔ ေပ်ာ္ျမဴးေနတဲ့ မိႏြဲ႔ၾကည္ရဲ႔ မ်က္ႏွာပဲ တလွည္႔စီ ျမင္ေယာင္ေနတယ္..။

မုန္တုိင္း မလာခင္ ပင္လယ္ဟာ ျငိမ္သက္သြားသလုိမ်ိဳး တခန္းလုံး ဆယ္စကၠန္႔ေလာက္ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္...။

“ က်ဳပ္ ခြင့္လုိခ်င္တယ္ ”

မတုိးလြန္း.. မက်ယ္လြန္း.. သြားၾကားကထြက္လာတဲ့ ေလသံနဲ႔ ကုိညိဳ တုံးတိတိ ေျပာခ်လုိက္တယ္..။ မန္ေနဂ်ာၾကီးရဲ႔ ၀ဖုိင့္ဖုိင့္ခႏၶာကုိယ္ ဆတ္ကနဲ တုန္သြားတယ္..။

“ ဘာ... ”

မန္ေနဂ်ာရဲ႔ ဟိန္းေဟာက္သံမဆုံးလုိက္ခင္မွာပဲ ကုိညိဳ ထပ္ေျပာလုိက္တယ္..။

“ က်ဳပ္ ဒီေန႔ ခြင့္လုိခ်င္တယ္ ”

မန္ေနဂ်ာက ဟက္ကနဲ လုပ္ရယ္ တစ္ခ်က္ ရယ္တယ္..။ ေနာက္ ကုိညိဳ႔မ်က္ႏွာကုိ သနားစရာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ကုိ ၾကည္႔သလုိမ်ိဳး ေစ့ေစ့ၾကည္႔ရင္း တခြန္းျခင္း ေျပာတယ္..။

“ ခင္ဗ်ား ဘာေကာင္လဲ..။ ခင္ဗ်ားကုိ အေရးယူမယ္.. တစ္- က်ဳပ္အခန္းကုိ တခါးမေခါက္၀င္ခြင့္မေတာင္းဘဲ ၀င္တယ္၊ ႏွစ္- အထက္အရာရွိကုိ မေခ်မငံ မေလးမစား ဆက္ဆံတယ္..။ သုံး- အလုပ္ဆင္းရက္မွာ ယူနီေဖာင္းမ၀တ္ဘဲ စက္ရုံကုိလာတယ္..။ ”

“ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကုိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အေရးယူမယ္ ”

သူ႔စကားအဆုံးမွာ လက္သီးကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း ကုိညိဳထုိင္ရာကေန ၀ုန္းကနဲ ထရပ္လုိက္တယ္..။

“ ခင္ဗ်ားအေရးယူမွာေတြ က်ဳပ္စိတ္မ၀င္စားဘူး.. က်ဳပ္ ဒီေန႔ခြင့္မရရင္.. ထြက္တယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔စက္ရုံကေန က်ဳပ္ထြက္တယ္ ”

ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ႔ ကုိညိဳ အနားမွာရွိေနတဲ့ ကုလားထုိင္ကုိ ကန္ထုတ္ပစ္လုိက္တယ္..။ ကုလားထုိင္က ဒလိမ့္ေခါက္ေကြးနဲ႔ လြင့္စင္သြားတယ္..။

“ ေဟ့ စာေရးမေတြ ဂိတ္ကုိဖုံးဆက္စမ္း.. လုံျခဳံေရးေတြကုိေခၚ.. ရဲစခန္းပါဆက္.. ဒီေကာင့္ကုိ ဖမ္းခ်ဳပ္မယ္ ”

တခန္းလုံး ကမၻာပ်က္သလုိ ေျဗာင္းဆန္သြားေတာ့တယ္..။ သူ႔ကုိ လက္ညွိဳးေငါက္ေငါက္ထုိးရင္း တလစပ္ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ မန္ေနဂ်ာၾကီးရဲ႔ ေနရာမွာ.. မိႏြဲ႔ၾကည္ရဲ႔ လင္ငယ္မ်က္ႏွာ ေပၚလာတယ္..။ ကုိညိဳ ဘာကုိမွ မျမင္ေတာ့..။

လက္တကမ္းအကြာမွာ ရွိေနတဲ့ မန္ေနဂ်ာၾကီးရဲ႔ အက်ၤ ီေကာ္လာကုိ လွမ္းေဆာင့္ဆဲြလုိက္တယ္..။

ေနာက္.. ခြပ္ကနဲ.. အားပါးတရ လက္သီးနဲ႔ ထုိးခ်ပစ္လုိက္တယ္..။ အားကနဲေအာ္ျပီး မန္ေနဂ်ာၾကီး ဖင္ထုိင္က်သြားေတာ့တယ္..။
စာေရးမေတြရဲ႔ “အမယ္ေလး ေသပါျပီ ” ဆုိတဲ့အသံေတြက တခန္းလုံးကုိ ဖုံးလႊမ္းသြားတယ္..။ အဲဒါေတြကုိ ေက်ာခုိင္းျပီး ကုိညိဳ ခ်ာကနဲ လွည္႔ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္..။

------ --------- -------------- ---------------- ------------------- ----------------- --------------------- ---------------

“ ေဟး ကုိညိဳ- ဒီေန႔အလုပ္ဆင္းတာ ေစာလွခ်ည္လား ”

ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာတဲ့ ကုိညိဳ႔ကုိျမင္ေတာ့.. လမ္းေဘးအရက္ပုန္းဆုိင္ထဲကေန လွေအး လွမ္းေအာ္ႏႈတ္ဆက္တယ္..။ လွေအးျမင္ေတာ့
ကုိညိဳ ဆုိင္ဖက္ကုိ ေျခဦးလွည္႔လုိက္တယ္..။ လွေအးနဲ႔ သူနဲ႔က.. ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ေတြ..။ လွေအးက ဆုိက္ကားနင္းတယ္..။ သူလည္းအညာသားပဲ..။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဖက္က..။

“ သူငယ္ခ်င္း ဘာျဖစ္လာတာလဲ.. မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား ”

ဆုိင္ထဲေရာက္ေရာက္ျခင္း.. လွေအးက .. ကုိညိဳ႔မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲၾကည္႔ျပီး တန္းေမးတယ္..။

“ ငါ မန္ေနဂ်ာကုိ လက္သီးနဲ႔ထုိးျပီး အလုပ္ထြက္လာခဲ့ျပီ ”

“ ဟာ.. ကြာ ၊ မင္းေတာ့ ဒုကၡပဲ ”

ကုိညိဳ႔စကားအဆုံးမွာ လွေအး အလန္႔တၾကား ထေအာ္တယ္..။

“ မတတ္ႏုိင္ဘူုး.. ငါလည္း အေၾကာင္းေတြစုံသြားေတာ့.. စိတ္က လြတ္သြားတယ္ကြာ.. ”

ကုိညိဳလည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေျပာေျပာဆုိဆုိ.. လွေအးေသာက္ေနတဲ့ခြက္ကုိ လွမ္းယူျပီး တရွိန္ထုိးေမာ့ပစ္လုိက္တယ္..။ လွေအးကအလုိက္တသိ ေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္ငွဲ႔တယ္..။ ငွဲ႔လုိ႔မွ မဆုံးေသးဘူး..။ ကုိညိဳက ယူေမာ့ပစ္လုိက္ျပန္တယ္..။

“ ေဟ့ေကာင္.. ေျဖးေျဖးေသာက္ပါဟ.. လခြီးတဲ့မွ.. ေနာက္က ရဲလုိက္လာတဲ့အတုိင္းပဲ ”

ရဲဆုိမွ ကုိညိဳ သတိရသြားတယ္..။ အခုအခ်ိန္ဆုိ သူ႔ကုိလည္း ရဲေတြ လုိက္ရွာေနေလာက္ျပီ..။ အထုိးခံရတဲ့ မန္ေနဂ်ာက ဒီအတုိင္းေတာ့ ေနမွာမဟုတ္ဘူး..။ ရဲတုိင္ အမႈဖြင့္တာေလာက္ေတာ့ လုပ္ကုိလုပ္မွာ..။ ကဲ.. ခုမွေတာ့ မထူးေတာ့ဘူး..။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေတာ့..။ မူးေအာင္ေသာက္ျပီးမွ အေဆာင္ ျပန္ေတာ့မယ္..။ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ေတာ့..။

ကုိညိဳ မထူးဇာတ္ခင္းျပီး.. တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ .. ေသာက္ေနတာ.. ဘယ္ႏွစ္ခြက္မွန္းမသိေတာ့..။ လူကလည္း အေတာ့္ကုိ မူးေနျပီ..။ လွေအးလည္း ေခါင္းၾကီး ငုိက္စုိက္က်လုိ႔..။ သားအတြက္ ေဆး၀ယ္မယ္ဆုိျပီး .. ေခ်းလာတဲ့ ပုိက္ဆံလည္း အရက္ဖုိးေပးလုိက္ရတာနဲ႔ ကုန္ျပီ..။
လက္ထဲမွာ ဆုိင္ရွင္ကုိ မရမကေတာင္းပန္ျပီး ျပန္ေတာင္းထားတဲ့ တစ္ရာပဲ က်န္ေတာ့တယ္..။

ျပန္ေတာ့မယ္ဆုိျပီး ကုိညိဳ ဒယီးဒယုိင္နဲ႔ထရပ္ေတာ့.. ဆုိင္အျပင္ဖက္မွာက အလင္းေရာင္ မရွိသေလာက္ျဖစ္သြားျပီ..။ လမ္းမေပၚမွာေတာ့အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္.. ေစ်းသြားေစ်းျပန္ေတြနဲ႔ စည္ကားလုိ႔..။ လွိဳင္သာယာမွာက.. မနက္ေစာ အလုပ္သြား- ညေနမုိးခ်ဳပ္မွ.. အလုပ္ျပန္ၾကတာ ဆုိေတာ့.. ေန၀င္ရီတေရာဆုိရင္.. လမ္းမတုိင္းမွာ လူေတြက ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးေနေလ့ ရွိတယ္..။

ဟင္းရြက္-ကန္ဇြန္းရြက္.. တုိလီမုိလီ.. ဆီဆန္ဆား.. ငါးပိငါးေျခာက္..ဘီး-ဖ်ာ-အုိးခြက္.. အ၀တ္အထည္အတုိအစ.. ေရာင္းတဲ့သူေတြကလည္းအဲဒီအခ်ိန္မွ လမ္းပုခုံး ေမးတင္ ေရာင္းၾကတာ..။ တခ်ိဳ႔လည္း အလုပ္ျပန္မွ.. ကမန္းကတန္း.. ဆန္တဗူး- ဆီငါးက်ပ္သား- မီးေသြး တစ္ရာဖုိး အေျပးအလႊား၀ယ္ျပီး ညစာ ခ်က္ၾကရတာ.. ဆုိေတာ့.. လမ္းမေပၚမွာက ရွဳပ္ယွက္ကုိ ခတ္လုိ႔ ေပါ့...။

ဒီၾကားထဲ ဆုိက္ကား-စက္ဘီး-ဂါလီ-ေရစည္လွည္း ေတြကလည္း.. ဟုိဟုိဒီဒီ ဥဒဟုိ သြားလုိ႔ လာလုိ႔..။ ဒါ့အျပင္ ကားၾကီး-ကားငယ္ ဆုိင္ကယ္စတာေတြကလည္း ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား လမ္းထဲ ၀င္၀င္လာျပန္တယ္..။

အဲသေလာက္ စည္ကားလွတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ ကုိညိဳလည္း.. ဟုိလူ႔တုိး- ဒီလူ႔တုိက္နဲ႔ သိုင္းကြက္နင္းျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္..။ လမ္းထိပ္ ေဆးဆုိင္ေရာက္ေတာ့.. ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အႏုိင္ႏုိင္ရပ္ရင္း.. သားအတြက္ ေဆးစပ္ေပးပါလုိ႔ ကုိညိဳ ဗလုံးဗေထြးနဲ႔ ေျပာတယ္..။

ဆုိင္ရွင္က.. စိတ္မသက္မသာနဲ႔ၾကည္႔ရင္း.. ပုိက္ဆံေကာပါရဲ႔လား.. အရင္အေၾကြးေတြလည္း မ်ားလွျပီ ကုိညိဳ လုိ႔ မပြင့္တပြင့္ ျပန္ေျပာတယ္..။

ကုိညိဳ႔ပါးစပ္က.. အယုတၱ-အနတၱ အဆဲမ်ိဳးစုံ ထြက္လာေတာ့တယ္..။ ေနာက္ အရက္ဆုိင္က ျပန္ေတာင္းလာတဲ့ တစ္ရာတန္ကုိေဆးေကာင္တာ ေပၚ ပစ္တင္လုိက္တယ္..။ တဆက္တည္း.. “ ပါရာစီတေမာ- အရည္တစ္ရာဖုိးေပး ” လုိ႔ လွ်ာေလးအာေလးနဲ႔ ကုိညိဳေျပာလုိက္တယ္..။

ဆုိင္ရွင္က ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ.. တပုလင္းေျခာက္ရာတန္ ကယ္လ္ေပါတံဆိပ္ ပါရာစီတေမာ ပုလင္းအဖုံးကုိ ဖြင့္လုိက္တယ္..။ ေနာက္အဲဒီအဖုံးထဲ ေဆးရည္အျပည္႔ျဖည္႔.. ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲ ထည္႔.. သေရပင္နဲ႔ ခ်ည္ျပီး ကုိညိဳ႔ကုိ လွမ္းေပးတယ္..။ ကုိညိဳလည္း အဲဒီေဆးထုပ္ေလးကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကုိင္ျပီး အေဆာင္ျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္..။

အေဆာင္ေရာက္ေတာ့.. သားငယ္က ပက္လက္...။ အခန္းထဲက ဖ်ာစုတ္ေပၚမွာ.. ဖုတ္လွိဳက္ဖုတ္လွဳိက္နဲ႔..။ သူ႔အေဖ ျပန္လာတာေတာင္..သိဟန္ မတူေတာ့..။ ပါလာတဲ့ ေဆးထုပ္ကုိ ကပ်ာကယာျဖည္ျပီး.. ကုိညိဳ သားကုိ တုိက္တယ္..။ ဒါေပမယ့္မူးေနေတာ့..လက္ကလုိရာမေရာက္၊ ေဆးက ဖိတ္တစ္၀က္-စင္တစ္၀က္..။ ကေလးငယ္ကလည္း.. ပါးစပ္ထဲ၀င္လာတဲ့ ေဆးကုိေတာင္မွ.. အသိရွိရွိ မ်ိဳမခ်ႏုိင္ေတာ့..။

အဲဒီညက သားကုိ တင္းတင္းေပြ႔ခ်ီရင္း ကုိညိဳ တအစ္အစ္နဲ႔ ငုိေနခဲ့တယ္..။

............. .................... ..................... ......................