Tuesday, June 17, 2008

12.5 မေနာေျမရဲ႕လက္ေဆာင္

ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ျခင္း.. ေက်ာင္းသားေရးရာမွာ..ေက်ာင္းလခ ေၾကြးက်န္ သြားသြင္းရတယ္..။ ေက်ာင္းလခေၾကြးက်န္ေနလုိ႔ ေအာင္စာရင္းက ထြက္မေပးေသးဘူး..။

ႏွစ္ေဟာင္းက.. ဟုိေခ်း ဒီေခ်းလုပ္ထားတာေလးေတြကုိလည္း.. လုိက္ဆပ္ရတယ္ ။ ပုိက္ဆံေခ်းတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ရယ္စရာေျပာရဦးမယ္..။ ေတြ႔သမွ် ေဘာ္ဒါ အေပါင္းအသင္း ကြ်န္ေတာ္ ပုိက္ဆံမေခ်းဖူးတဲ့သူ မရွိဘူး..။

သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ.. အေျပာင္အပ်က္ေျပာၾကတာေတာင္ရွိတယ္..။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ေတြ႔ရင္.. ကြ်န္ေတာ္က.. အခုလုိေမးတယ္တဲ့..

" ေရွ႔ကလာတာ..လူလား ေခြးလား.. "

" လူ.. ပါ " လုိ႔ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက.. ျပန္ေျဖရင္.. ကြ်န္ေတာ္က..

" လူ.. ဆုိရင္ ပုိက္ဆံေခ်းခဲ့အုံး " လုိ႔.. ေျပာသတဲ့..။

သူငယ္ခ်င္းေတြက.. ကြ်န္ေတာ့္ကုိ.. အဲဒီလုိေကာင္ဆုိျပီး မၾကာမၾကာ.. စ ေလ့ရွိတယ္..။ အဲဒီလုိ ဆုိေတာ့လည္း.. အေခ်းျပန္ဆပ္ေတာ့.. လြယ္တာေပါ့.. ေရွ႔ကဟာ.. လူလားေခြးလား.. လူဆုိရင္ ေရာ့အေၾကြးလုိ႔ ျပန္ဆပ္လုိက္ယုံပဲေပါ့ လုိ႔.. ကြ်န္ေတာ္က ရယ္ရင္းေမာရင္း ျပန္ေျပာခဲ့တယ္..။

ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာပဲ လုိ႔ ခံယူထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အဖုိ႔ကေတာ့.. တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ဘ၀ဟာ.. ေပ်ာ္စရာအတိေတြနဲ႔ေပါ့..။ ညေလးနဲ႔ဇာတ္လမ္းက ႏွဲၾကီးမႈတ္ျပီး ျပည္ဖုံးကား ခ်သြားခဲ့ေပမယ့္.. ငယ္ခ်စ္ ခင္ေထြးရီနဲ႔ ဇာတ္လမ္းကေတာ့.. ေသာင္မတင္ေရမက် အေျခအေနမွာပဲ ရွိေနခဲ့တယ္..။

အခ်စ္ဆုိတာ.. အခ်ိန္ကာလနဲ႔ မဆုိင္သလုိ.. နီးျခင္းေ၀းျခင္းနဲ႔လည္း မပတ္သက္ ပါဘူးလုိ႔.. ရည္းစားစာေတြထဲမွာ.. အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရးသားခဲ့ဖူးေပမယ့္.. လက္ေတြ႔မွာေတာ့.. ခင္ေထြးရီနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ႏွလုံးသားဟာ.. မီးေ၀းခ်ိတ္ကုိ ေရခဲရုိက္ထားသလုိမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ..။

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကန္တင္းထုိင္.. ညေနက် ေဘာလုံးကန္.. တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ခြက္တစ္ဖလား ေသာက္သုံးမွီ၀ဲ.. မိန္းနဲ႔ အာစီတူးသြား ေဟးလား၀ါးလား လုပ္ရင္း ခင္ေထြးရီကုိ ေမ့သေလာက္ျဖစ္ေနခဲ့ေပမယ့္.. ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ရဲ႔ ေနသာေသာေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့.. ေမြးသဖခင္ဆီက.. ခင္ေထြးရီ ေယာက်္ားရသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္းစာကုိ လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္..။

အေဖ့စာက လုိရင္းတုိရွင္းပါပဲ..။ ကဲ ရွဳေလာ့..။

... ကုိလတ္ၾကီး..

အေဖစာေရးလုိက္တယ္..

၁။ မိသားစုအားလုံးက်န္းမာၾကတယ္..
၂။ မင္းရည္းစားခင္ေထြးရီ ေယာက်္ားရသြားျပီ..
၃။ အသဲကဲြစရာမလုိပါ..
၄။ ပညာကုိသာ ၾကိဳးစားသင္ပါ..
၅။ အခ်ိန္တန္ရင္ ထမိန္လွန္ရပါလိမ့္မယ္...

စာကေတာ့ အဲဒီေလာက္ပါပဲ..။ ဒါေပမယ့္.. ကြ်န္ေတာ္အဲဒီစာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ..။

စာၾကြင္း..။ ေမာင္ႏွမငါးေယာက္ထဲမွာ..ကြ်န္ေတာ္က အလတ္မုိ႔လုိ႔ တအိမ္လုံးက ကုိလတ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္..။ အေဖေရးထားတဲ့ ေနာက္ဆုံးအခ်က္ကုိ.. ပကတိအတုိင္းမွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ေဖာ္ျပလုိက္ရေပမယ့္.. ရုိင္းသည္ဟု ထင္လွ်င္.. ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါသည္..။

အဲဒီလုိနဲ႔ပဲ.. တကၠသုိလ္ေနာက္ဆုံးႏွစ္ အခ်ိန္မ်ားကုိ ရည္းစားလက္မဲ့ ဘ၀နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္..။ (သနားစရာေလးေပါ့ဗ်ာ )

ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပဲြမေျဖခင္ ႏွစ္လေလာက္အလုိမွာေတာ့.. ဖားကန္႔ျပန္ လက္ေဆာင္အျဖစ္.. ငွက္ဖ်ားေရာဂါက.. ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဆုိင္းမဆင့္ဗုံမဆင့္ ဖိစီးႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္..။

အစကေတာ့.. ရုိးရုိးဖ်ားတာပဲ ထင္ျပီး ပါရာစီတေမာလုိလုိ.. ဆာဖာဒမုိက္ဒင္း လုိလုိ ေသာက္ေနခဲ့ေပမယ့္.. အေျခအေနက.. တျဖည္းျဖည္း ပုိပုိဆုိးလာခဲ့ပါတယ္..။ အထူးသျဖင့္ ညေနပုိင္းေရာက္လာတုိင္း.. အဖ်ားက တက္တက္လာတယ္..။

ငွက္ဖ်ားျဖစ္ရင္ ခ်မ္းရမယ္ဆုိတာေလာက္ပဲ သိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့.. ငွက္ဖ်ားလုိ မထင္ခဲ့မိဘူး..။ ကြ်န္ေတာ္က ခ်မ္းမွ မခ်မ္းတာကုိး..။

တစ္ရက္မွာေတာ့.. ကုိယ္အပူခ်ိန္က.. ခါတုိင္းနဲ႔မတူ.. မ်က္စိအျမင္ေတြ မႈန္၀ါးတဲ့အထိ.. တက္လာခဲ့တယ္..။ အတူေန အခန္းေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက.. ဒီလုိေနလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိျပီး.. တကၠသုိလ္မ်ားေဆးရုံကုိ လုိက္ပုိ႔ၾကတယ္..။

တာ၀န္က်ဆရာ၀န္မက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ Historyကုိေမးျမန္းျပီး ငွက္ဖ်ားျဖစ္ႏုိင္တယ္ လုိ႔ေျပာျပီး ေသြးေဖာက ္စစ္တယ္..။ ဒါေပမယ့္.. ငွက္ဖ်ားပုိး မေတြ႔ဘူးဆုိတဲ့ အေျဖထြက္လာတယ္..။

ရုိးရုိးဖ်ားတာပဲ လုိ႔ ယူဆျပီး.. ပုံမွန္ေဆးေလးေတြေပးတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အေျခအေနကေတာ့ ထူးမျခားနားပါပဲ..။ အဲဒီလုိနဲ႔ .. ေဆးရုံေပၚေရာက္တာ.. တစ္ပတ္ေက်ာ္သြားခဲ့တယ္..။ အဖ်ားက တက္လုိက္က်လုိက္နဲ႔ပဲ..။

တစ္ရက္မွာေတာ့.. မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္တဲ့အထိ.. ကုိယ္ပူခ်ိန္က တက္လာခဲ့တယ္..။ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ မီးမႈိက္ထားသလုိ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္..။ အျမင္အာရုံေတြ မႈန္၀ါးလာခဲ့တယ္..။ သတိေတာ့ ေကာင္းေသးတယ္..။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ .. သူနာျပဳဆရာမေလးကုိ ေခၚခုိင္းျပီး ကြ်န္ေတာ္ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး.. တအားကုိ ပူေနျပီလုိ႔ ေျပာေတာ့.. ဆရာမေလးက အဖ်ားတုိင္းၾကည္႔တယ္..။

အဖ်ားက တစ္ရာ့ခုႏွစ္ေတာင္ရွိေနျပီ လုိ႔ ေျပာျပီး ကပ်ာကယာနဲ႔ ဆရာမေလး ထြက္သြားတယ္..။ သိပ္မၾကာပါဘူး.. ဆရာ၀န္မတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆရာမေလး ျပန္ေရာက္လာျပီး ေသြးေဖာက္ၾကျပန္တယ္..။ ျပီးေတာ့မွ.. ဆရာ၀န္မက ေရခ်ိဳးမလားလုိ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေမးတယ္..။ ဆရာမတုိ႔ ေကာင္းမယ္ထင္သလုိသာ လုပ္ၾကပါ လုိ႔..ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္..။ ခနေနေတာ့.. ၀ွီးခ်ဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ.. ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခၚသြားျပီး.. ေရေလာင္းခ်ိဳးေပးၾကတယ္..။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္မရပ္မနား ေရေလာင္းေပးျပီး.. Wheel Chair နဲ႔ ျပန္သယ္လာၾကတယ္..။

ကြ်န္ေတာ့္အခန္းေဖာ္ သိန္းတုိးက.. ေတာက္ေလွ်ာက္ ေရပတ္တုိက္ေပးေနခဲ့တယ္..။ အဖ်ား ဒီဂရီ တစ္ရာ့ခုႏွစ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ေဖာက္တဲ့ ေသြးထဲမွာမွ.. ငွက္ဖ်ားပုိး ေတြ႔တယ္လုိ႔ ေနာက္မွ သိရတယ္..။ ငွက္ဖ်ား ေသခ်ာသြားျပီဆုိျပီး ငွက္ဖ်ားေဆးေတြ စ တုိက္တယ္..။

ကြ်န္ေတာ္လည္း.. တျဖည္းျဖည္း နလံထ လာခဲ့တယ္..။ ေက်ာင္းမွာ ေမးထူးေခၚေျပာေလာက္သာ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကအစ.. ေဆးရုံမွာ.. လူနာလာေမးၾကတယ္..။ အဖ်ားေပ်ာက္ျပီး ႏွစ္လေလာက္အထိ.. သူတုိ႔လူနာလာေမးတဲ့ မုန္႔ေတြစားမကုန္ဘူး..။

ကြ်န္ေတာ့္အခန္းထဲက.. မုန္႔ေတြကုိ ၾကည္႔ျပီး.. မုိးဟိန္းဆုိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက..ငါေတာင္ တစ္ခါေလာက္ဖ်ားခ်င္ေသးတယ္လုိ႔ ေနာက္တယ္..။

လူနာလာေမးတဲ့မုန္႔ကုိ မက္ျပီး ဖ်ားခ်င္တယ္ေျပာတဲ့ သူ႔စကားနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး .. ကြ်န္ေတာ့္အေဖေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းသြား သတိရတယ္..။ အစုိးရ၀န္ထမ္း တစ္ႏွစ္လုပ္တာ အီးသုံးႏွစ္ သုတ္မကုန္ဘူး ဆုိတဲ့ စကားပါ..။ အေဖတုိ႔ေခတ္တုံးက.. စကၠဴအဲဒီေလာက္ေပါျပီး အေလအလြင့္သိပ္မ်ား တယ္နဲ႔ တူပါတယ္..။


3 comments:

ဆိုးသြမ္း said...

အေဖ့စာကေတာ့ မိုက္တယ္ဗ်ာ။
ေအာက္ဆံုးစာသားက ဟီး
ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ :D :P

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ကိုယ္႕နယ္ေျမအေၾကာင္းေရးထားတာကို လံုးခင္းသူက အမွတ္တရ လာဖတ္သြားပါတယ္ရွင္..

kyaw said...

ေနာက္ဆံုးစာသားေလး တကယ္ၾကိ ုက္တယ္ဗ်ဳိ ့